Μια αιώρα στον Πράσινο Λόφο

Η σημασία του μεσημεριανού υπνάκου (siesta) είναι γνωστή στην χώρα μας από την αρχαιότητα.  Αλλά ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας τον έχει εξαφανίσει και οι διαταραχές ύπνου είναι συχνό φαινόμενο το οποίο οδηγεί και στην μόνιμη παρέα με τα φάρμακα πολλές φορές.  Δεν χρειάζονται ώρες, μπορεί να αρκεί ένα δεκάλεπτο ή εικοσάλεπτο για να νιώσουμε την ανανέωση που προσφέρει.

Ιδιαίτερα τώρα που τόσες δουλειές απαιτούν καθαρό μυαλό, το reset είναι ένας μικρός υπνάκος.   Καθαρίζει τα νοητικά σκουπίδια.   Μάλιστα έρευνες δείχνουν την τεράστια σημασία του ύπνου πριν από σημαντικές αποφάσεις (διαβάστε εδώ) οπότε μπορείτε να τον δικαιολογήσετε και στο αφεντικό!  (Σε άλλες χώρες έχει γίνει υποχρεωτικός σε κάποιες επιχειρήσεις.)  Είναι “ελιξήριο” και εξίσου χρήσιμος με τον βραδινό ύπνο.

Για όσους ζούνε ή εργάζονται στα Νότια Προάστια ο λόφος Τρουμπάρι προσφέρει την λύση αφού οι άνθρωποι του εστιατορίου στην κορυφή του λόφου έχουν φροντίσει να απλώσουν αιώρες ανάμεσα στα πεύκα.  Ζητήστε ένα sleeping bag αν κρυώνετε ή θέλετε να έχετε αγκαζέ την τσάντα σας και πείτε τους τι ώρα να σας ξυπνήσουν. 

Και με τι καφεδάκι!

Advertisements

Όλα τα άρθρα σε αυτό το blog επιδέχονται των σχολίων σας.  Αν θέλετε ακόμα περισσότερη διάδραση βρείτε μας στο Facebook πατώντας εδώ http://www.facebook.com/prasinoslofos

Θα προσπαθήσουμε να είναι πάντα κάποιος online για απαντήσεις σε chat με ερωτήματα ή συζητήσεις.

(Από την ιστοσελίδα του Δημήτρη Καρανικόλα)
Δήμος Αλίμου. Στις μέρες μας υπερκαλύπτει την έκταση που κάλυπτε ο αρχαίος Δήμος Αλιμούντος, ο οποίος καταλέγεται όχι μόνο στους πρώτους δήμους του κράτους των Αθηνών, αλλά και τους πλέον μαγευτικούς, της εποχής εκείνης. Το στίγμα του Αλίμου, η πατρίδα του μεγαλύτερου ιστορικού της αρχαιότητας του Θουκυδίδη, εντοπίζεται στα βάθη της προϊστορίας, όπου το 5.000 π. Χ. βρέθηκαν οικισμοί.
Στην Αρχαιότητα, η Αττική είχε περίπου 170 δήμους κατανεμημένους σε δέκα φυλές. Ένα από τα τμήματα του αρχαίου δήμου Αττικής είχε την ονομασία Αλιμούς και ανήκε στη Λεοντίδα φυλή. Ονομάστηκε έτσι γιατί οι Έλληνες που προέρχονταν από αυτή τη φυλή ήταν γενναίοι σαν λιοντάρια.
Ο Άλιμος από την Αθήνα, το αρχαίο «Ιοστεφές Άστυ», «τας κλεινάς Αθήνας», απείχε 35 στάδια, δηλαδή κάτι περισσότερο από 6.600 μέτρα. Ο Δημοσθένης (384 – 322 π.Χ.) αναφέρει πως οι δημότες Αλιμούντος συμμετείχαν σε ψηφοφορία που έγινε επί των ημερών του.
 
Οι πρώτες ανασκαφές
Από τις πρώτες ανασκαφές, που έγιναν στην περιοχή του Αγίου Κοσμά, αποκαλύφθηκαν οικισμοί, οι οποίοι ανάγονται στην προϊστορική εποχή, δηλαδή στην ονομαζόμενη εποχή του χαλκού. Βρέθηκαν τετράπλευρα πρωτοελλαδικά οικήματα, τα οποία χρονολογούνται περί το 2.300 π.Χ. Συνήθως αποτελούνταν από δύο δωμάτια και αυλή.
Η σκαπάνη αποκάλυψε κεραμικά όπως φιάλες, υδρίες, ασκούς, σκύφους και εργαλεία από οψιανό. Η μελέτη τούτων των ευρημάτων οδήγησε τους επιστήμονες στο συμπέρασμα πως οι κάτοικοι του οικισμού προέρχονταν από τις Κυκλάδες. Οι άποικοι, λοιπόν, ίδρυσαν «εμπορείο» και μαζί με αυτό κέντρο επεξεργασίας του πετρώματος από τη Μήλο, με την ονομασία οψιανός, το οποίο είναι ειδικό για την κατασκευή εργαλείων και όπλων.
Στη νεκρόπολη της περιοχής ανακαλύφθηκαν κτιστοί οικογενειακοί τάφοι και πλήθος από κτερίσματα, κοσμήματα ή άλλα αντικείμενα, τα οποία θάβονταν μαζί με το νεκρό. Στα ευρήματα περιλαμβάνονται μαρμάρινα ειδώλια κυκλαδικού τύπου, τηγονοειδή σκεύη, μονωτοί κύαθοι, απιόσχημα αγγεία και λεπίδες φτιαγμένες από οψιανό. Επίσης εντοπίστηκε ανθρωπολογικό υλικό, το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο ξεχωριστών επιστημονικών ερευνών, από Έλληνες και ξένους.
Οι κάτοικοι αυτού του πρωτοελλαδικού οικισμού, δηλαδή οι άποικοι από τις Κυκλάδες, ήρθαν σε επικοινωνία με αυτόχθονες κατοίκους της Αττικής, με αντικειμενικό στόχο να επεκτείνουν τις εγκαταστάσεις τους στο χώρο τον οποίο κάλυπτε η περιοχή «Κωλιάς Άκρα» και δεν ήταν άλλος από το σημερινό Άγιο Κοσμά δημιουργώντας για την εποχή σημαντικό αλιευτικό, εμπορικό και αγροτικό οικισμό. Το αγροτικό τμήμα του οικισμού ήταν περίπου εκεί που σήμερα ορθώνεται ο Ιερός Ναός της Ζωοδόχου Πηγής (λεωφ. Βουλιαγμένης).
 
Το στοιχεία των επιστημόνων από τις ανασκαφές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο οικισμός αυτός καταστράφηκε (2000 π.Χ.). Εκτιμούν δε ότι η καταστροφή προκλήθηκε από Πελασγούς ή Ίωνες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η περιοχή να παρακμάσει, αφού φέρεται να έμεινε ακατοίκητη για περίπου 6 αιώνες.
Στο διάστημα 1500 – 1400 π.Χ. δημιουργείται νέος οικισμός, υστεροελλαδικός, με τους κατοίκους να έχουν γνωρίσματα του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Οι ασχολίες τους, κατά κύριο λόγο, αφορούν στην κατεργασία της πορφυράς (σ.σ.: κοχύλι από το οποίο έβγαινε το βαθύ κόκκινο χρώμα, που χρησιμοποιείται για τη βαφή βασιλικών ενδυμάτων) και στην αλιεία.
Οι κατασκευές εκείνης της εποχής είναι μεγαροειδείς και αποτελούνται από αίθουσα και δόμο (σ.σ.: πρόκειται για στρώση από πέτρες και πλίνθους). Οι ανασκαφές έφεραν στο φως ψευδόστομους αμφορείς κύπελλα και κύλικες (πρόκειται για πλατύ και χαμηλό κύπελλο με λεπτή βάση και δύο λαβές). Στην κορυφή του ακρωτηρίου του Αγίου Κοσμά (Κωλιάς Άκρα) είναι πιθανό να κτίστηκε τείχος, όχι ιδιαίτερα μεγάλο, για αμυντικούς σκοπούς. Ο οικισμός κατ΄ άλλους εγκαταλείφθηκε ενώ σύμφωνα με άλλους ιστορικούς καταστράφηκε περί το 1100 π.Χ., ίσως κατά την κάθοδο των Δωριέων, με αποτέλεσμα να μείνει ακατοίκητος για μεγάλο διάστημα.
 
Θρύλοι και παραδόσεις για την Κωλιάδα Άκρα (Άγιο Κοσμά)
Όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας κατά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.)  «ο Κλύδων κατήνεγκε τα ναυάγια του φθαρέντος ναυτικού των Μηδών», δηλαδή ο άνεμος και η θαλασσοταραχή έφερε τα συντρίμμια του Ξέρξη μέχρι το ακρωτήρι του Αγίου Κοσμά.
Έτσι όχι μόνο επαληθεύτηκε ο χρησμός που έλεγε ότι οι κωλιάδες γυναίκες κάποια μέρα θα άναβαν τις φωτιές τους με κουπιά, αλλά και το ότι οι δημότες Αλιμούντος συμμετείχαν στους Μηδικούς πολέμους.
Σχετικά μας πληροφορούν ο Αριστοφάνης, ο Λυσίας και ο Ηρόδοτος, από τους οποίους μαθαίνουμε ότι υπήρχε και ναός της Κωλιάδος Αφροδίτης, προστάτιδας των τοκετών.
 
 
Το πρώτο Ιερό, σύμφωνα με μία από τις παραδόσεις, ιδρύθηκε από έφηβο τον οποίο συνέλαβαν πειρατές, οι οποίοι τον έδεσαν «κατά τα κώλα», δηλαδή τα άκρα, τα πόδια. Όμως έτυχε να τον συμπαθήσει η κόρη του αρχηγού των πειρατών ,ε αποτέλεσμα να τον απελευθερώσει. Και ακριβώς για το λόγο αυτό ο νεαρός, θέλοντας να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του προς το Θεό έχτισε το ναό, που ονομάστηκε Κωλιάς.
Από μια δεύτερη παράδοση μαθαίνουμε κάποιο πουλί άρπαξε εν ώρα θυσίας από βωμό την «κωλήν», δηλαδή το μηρό και τον άφησε να πέσει στο σημείο αυτό και από τότε έφερε το όνομα «Κωλιάς άκρα».
Η ετυμολογική ερμηνεία σχετικά με την ονομασία καταλήγει στο συμπέρασμα πως το όνομα οφείλεται στο σχήμα ποδιού του ακρωτηρίου. Δηλαδή προέρχεται από «το κώλον, το κατά τους πόδας».
Το Ιερό της Κωλιάδος Αφροδίτης, που λατρεύονταν μαζί με την Γενελύτιδα, ως προστάτιδα των εγκύων, εθεωρείτο ένα από τα πλέον σημαντικά της Αττικής. Μάλιστα ο ιερέας του ναού είχε τιμητική θέση στο αρχαίο Διονυσιακό θέατρο των Αθηνών, ενώ υπήρχε και ξεχωριστόι ιερατικό γένος, το οποίο ονομάζονταν «Κωλιείς».
 
Γεωμετρική περίοδος και αρχαϊκή εποχή
Κατά τον 8ο π. Χ. αιώνα, στη διάρκεια της γεωμετρικής περιόδου, παρατηρείται έντονη δραστηριότητα, η οποία αποδεικνύεται από τα ευρήματα: εργαστήρια κεραμικής και άθικτοι τάφοι. Οι μελετητές διαπιστώνουν πως οι κάτοικοι εκείνης της περιόδου είχαν δύο τρόπους ταφής των νεκρών τους, κοινό χαρακτηριστικό των οποίων ήταν η καύση.
Στην πρώτη περίπτωση η καύση γίνονταν έξω από τον τάφο και ο ενταφιασμός στο δάπεδο, χωρίς τεφροδόχο αγγείο. Στην άλλη περίπτωση, αφού έκαιγαν τον νεκρό, έβαζαν την τέφρα  σε μεγάλο αμφορέα τον οποίο τοποθετούσαν στον τάφο, σε οριζόντια θέση.
Στην αμέσως επόμενη ιστορική περίοδο, την αρχαϊκή εποχή (700 – 480 π. Χ.) ο δήμος Αλιμούς ακολουθεί την καλλιτεχνική εξέλιξη της Αθήνας. Περί το τέλος του 6ου π. Χ. αιώνα και στις αρχές του 5ου π. Χ. αιώνα, σε αυτή την περιοχή, αρχίζει καινούρια ζωή. Η δημιουργικότητα επεκτείνεται και στην κλασσική εποχή, κάτι που άλλωστε αποκαλύπτουν και τα μοναδικά αρχαιολογικά ευρήματα: αγγεία, στήλες πάνω σε τάφους, δώρα στο νεκρό, δώρα γάμου για κοπέλα, χρυσό σπαθί.
Η παρακμή αρχίζει στους ελληνιστικούς χρόνους, ενώ την επόμενη περίοδο (ρωμαϊκή εποχή 215 π. Χ. –  330 μ. Χ.) αναφέρεται από τους ιστορικούς και νέα καταστροφή της περιοχής.
Βυζάντιο και Τουρκοκρατία
Το 10 μ. Χ. αιώνα δημιουργείται ο οικισμός των Τραχώνων, ο οποίος στην αρχαιότητα ανήκε στον Ευώνυμον, έναν από τους αρχαίους δήμους της Αττικής. Μικρό αγροτικό χωριό, χωρίς ιδιαίτερο πλούτο. Το έδαφος τραχύ, πετρώδες, άγονο, χωρίς υδάτινους πόρους, με κάμποσους λόφους  και χώμα. Εξ αιτίας της μορφολογίας του εδάφους πήρε και την ονομασία Τράχων, που σημαίνει ότι ακριβώς το προσδιορίζει, δηλαδή τραχύς και πετρώδης τόπος.
Στη διάρκεια της Βυζαντινής εποχής η ανάπτυξη, που παρατηρείται, δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αξιόλογη και ουσιαστική. Επρόκειτο για ένα οικισμό, αγροτικό, από τον οποίο έλλειπε το στοιχείο εκείνο που θα τον αναδείκνυε.
Τα πρώτα δείγματα της καινούριας ζωής εντοπίζονται στην εποχή του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου, όταν ήρθε στην Αττική. Λέγεται πως, σε ρόλο τοποτηρητή, είχε εγκαταστήσει κάποιον άρχοντα από τη Μικρά Ασία. Η άποψη αυτή ενισχύεται από δύο στοιχεία. Το πρώτο αφορά την ύπαρξη της μικρής εκκλησίας των Εισοδίων της Θεοτόκου, στο κτήμα Τράχωνες, η οποία χρονολογείται τον 11ο μ. Χ. αιώνα και το άλλο από το ότι αυτός ο τύπος εκκλησίας εντοπίζεται στη Μ. Ασία, τρεις αιώνες νωρίτερα.
Στην Τουρκοκρατία, αλλά και έπειτα από την απελευθέρωση, όλος ο Άλιμος, και όχι μόνο, ήταν ένα απέραντο κτήμα. Η αρχή του ήταν στον Άη Γιάννη τον Καρέα και εκτείνονταν έως το Καβούρι. Η περιοχή, συμπεριλαμβανομένου και του γεωργικού χωριού, ανήκε στον Μπραχάμ πασά – από τον οποίο ο ΄Αγιος Δημήτριος λέγεται και Μπραχάμι –  και στον Χασάν πασά, από τον οποίο προήλθε η ονομασία Χασάνι. Όλο αυτό το κτήμα, διαιρέθηκε σε αγροτεμάχια τα οποία ο δήμος της Αθήνας, στον οποίο και ανήκε, δώρισε ή πούλησε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν διάφοροι οικισμοί.
 
 
 
 
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ
Παραθαλάσσιος πρωτοελλαδικός οικισμός στον Άγιο Κοσμά. Τα ευρήματα των ανασκαφών που αφορούν την εποχή 2800 έως 2200 π. Χ. ήταν πολλά και αξιόλογα.
 
Γεωργικός πρωτοελλαδικός οικισμός στους Αγίους Αποστόλους, μεταξύ του Ιερού Ναού της Ζωοδόχου Πηγής και της λεωφόρου Βουλιαγμένης, όπου βρέθηκαν όστρακα και οψιανός λίθος, τα οποία χρησιμοποιούσαν για εργαλεία.
Περίπου στην ίδια περιοχή βρέθηκε μικρός οικισμός της Μυκηναϊκής εποχής, ο οποίος οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του πρωτοελλαδικού. Ο οικισμός αυτός καταστράφηκε από την επιδρομή των Αχαιών.
Στον λόφο «Αγία Άννα», ο οποίος ονομάζεται και «Μικρό Πανί», βρέθηκαν, το 1929,  υπολείμματα μικρού ναού του 6ου π. Χ. αιώνα, στοιχείο που μαρτυρά πως στην περιοχή είχε αναπτυχθεί οικισμός. Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως το λατρευτικό χώρο και τη λαξευτή βάση του βωμού που υπήρχε εκεί. Η βάση βρέθηκε πάνω στο βράχο και στο ίδιο σημείο δώρα που είχαν προσφερθεί στη θεά. Σε αυτό λοιπόν το χώρο οι Αθηναίες τιμούσαν τη θεά Δήμητρα και την κόρη της. Οι τριήμερες λατρευτικές εκδηλώσεις ονομάζονταν Θεσμοφόρια  των Αλιμουσίων, τα οποία απετέλεσαν πηγή έμπνευσης για τον Αριστοφάνη, ο οποίος έγραψε την κωμωδία «Θεσμοφοριάζουσαι».
Επάνω στα ερείπια του αρχαίου λατρευτικού χώρου βρέθηκε πρώιμη χριστιανική βασιλική, με κρύπτη. Η εκκλησία καταστράφηκε από τα οχυρωματικά έργα των γερμανών κατακτητών και τους ανελέητους βομβαρδισμούς, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Στην αυλή του Ι. Ν. Ζωοδόχου Πηγής ανακαλύφθηκε παλαιοχριστιανική βασιλική, του 6ου π.Χ. αιώνα. Επίσης λατρευτική πηγή και πηγάδι, μέσα στο οποίο βρέθηκαν ξίφος μυκηναϊκής εποχής, όστρακα και μυκηναϊκά αγγεία.
Κοντά στο χώρο όπου σήμερα έχει αναπτυχθεί η βιομηχανία ενδυμάτων ROC (Ροκανάς) βρέθηκε, το 1975, αρχαίο θέατρο, ορθογωνικού σχήματος, το οποίο χρονολογείται μεταξύ του 4ου και του 3ου  π. Χ.  αιώνα, που αποτελείτο από σφενδόνα, ορχήστρα και προσκήνιο το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα. Ακόμα, βρέθηκαν δυο ακέφαλα  διονυσιακά αγάλματα. Στο μέρος αυτό λατρεύονταν ο Διόνυσος πριν από τον 5ο π. Χ. αιώνα.
Στο κτήμα Γερουλάνου υπάρχει ο Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου. Είναι χτισμένος, τον 11ο μ. Χ. αιώνα,  σε σχήμα ελεύθερου σταυρού με τρούλο και παρουσιάζει εξαιρετικό αρχαιολογικό και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Στη νοτιοδυτική πλευρά του κτήματος υπάρχει και περίβολος της μυκηναϊκής εποχής.
Στα πηγάδια, που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή Λουτρό, βρέθηκαν αγγεία της κλασσικής εποχής. Πηγάδια γεωμετρικής εποχής εντοπίστηκαν στο εργοστάσιο «Ροκανά» και αρχαϊκής στη θέση Τρουμπάρι, με γνωστότερο το Κοντοπήγαδο.
Αρχαιολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο διπλανός λόφος Πανί. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου δυο χιλιομέτρων από τη θάλασσα και προσφέρει καταπληκτική θέα τόσο προς το Σαρωνικό κόλπο όσο και προς την πόλη της Αθήνας. Το όνομά του προέρχεται από το Θεό Πάνα, ο οποίος λατρεύονταν και ιδίως έπειτα από τη μάχη του Μαραθώνα. Αναφέρεται ως αξιόλογο λατρευτικό κέντρο της περιοχής στο οποίο λατρεύονταν, κατά κύριο λόγο, η τριάδα των Θεών Δήμητρας, Διονύσου και Ποσειδώνα και κατά δεύτερο λόγο ο Ηρακλής.
 
Προέλευση του ονόματος
Το όνομα Άλιμος προέρχεται από την Ομηρική λέξη αλς που σημαίνει θάλασσα ή κόκκο αλατιού ή αρμυρήθρα ή από τη λέξη λιμός και το στερητικό «α» που σημαίνει αυτός που διώχνει την πείνα.
Σύμφωνα με άλλη ερμηνεία, που μάλλον είναι και η ορθότερη, η ονομασία προέρχεται από το θαμνώδες φυτό άλιμος (αλιμιά ή  αρμυρήθρα), το οποίο ανήκει στο γένος των χηνοποδιιδών (chenopodiaceae) και φυτρώνει στα παραλιακά υφάλμυρα εδάφη.
Πρόκειται για ετήσια σαρκώδη αλίφυλλα με στενά παχιά φύλλα και αγκάθια στα άκρα. Είναι γνωστά 12 είδη τα οποία απαντώνται κατά κύριο λόγο σε χώρες της κεντρικής Ασίας. Σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης υπάρχουν 11 είδη του halimocnemis που αναπτύσσονται σε αλατούχα, αλκαλιωμένα και αμμώδη εδάφη, στο νοτιοανατολικό τμήμα της ευρωπαϊκής πρώην ΕΣΣΔ. Πολλά είδη του halimocnemis είναι καλή βοσκή για καμήλες και πρόβατα.
 
Σύγχρονη ιστορία
Το Καλαμάκι αποτελούσε ξεχωριστό κομμάτι. Στις αρχές του περασμένου αιώνα ήταν παραθεριστικός τόπος των πλούσιων Αθηναίων, οι οποίοι απολάμβαναν τη θάλασσα. Η ονομασία Καλαμάκι προέρχεται από ένα τρίκλωνο ή τετράκλωνο καλάμι της περιοχής, το οποίο βρίσκονταν σε κάποιο σταυροδρόμι, που εκείνη την εποχή ήταν το κεντρικό σημείο για όλους όσοι διέρχονταν από το δρόμο της Φαληρικής ακτής, με κατεύθυνση τον Άγιο Κοσμά ή το Μπραχάμι.
Η περιοχή τα Κομνηνά ή αλλιώς Χασάνι (ο σημερινός Άλιμος), ήταν γεωργικό χωριό, που δεν διέθετε ούτε τον πλούτο ούτε τη φυσική ομορφιά  του Καλαμακίου.
Τότε το Καλαμάκι, ως συνοικισμός της κοινότητας Μπραχαμίου, αριθμούσε τους πεντακόσιους κατοίκους. Λιγοστές οικογένειες, όχι περισσότερες από 100, διέμεναν στην πλειονότητά τους κατά μήκος της παραλίας από το Έδεμ μέχρι το αεροδρόμιο και τον Άγιο Κοσμά.
Τότε, οι κάτοικοι του Μπραχαμίου, οι οποίοι ως επί το πλείστον ασχολούνταν με αγροτικές δουλειές,  περιφρονούσαν το Καλαμάκι γιατί η ποιότητα και η ποσότητα των καρπών της γης δεν τους ικανοποιούσε. Η συγκομιδή σε στάρι, κριθάρι και βρώμη δεν ήταν καλή, ενώ ούτε τα αμπέλια  έδιναν την αναμενόμενη σοδειά.
Θεωρούσαν, λοιπόν, άγονο το μέρος και ακριβώς για το λόγο αυτό άρχισαν να πουλάνε τα χωράφια τους. Οι κάτοικοι του Μπαραχαμίου είχαν κατορθώσει να έχουν στην ιδιοκτησία τους τεράστιες εκτάσεις οι οποίες εκτείνονταν από την λεωφόρο Βουλιαγμένης έως την παραλία.
Από μαθητές του 3ου Δημοτικού Σχολείου Αλίμου, οι οποίοι το 2001 έκαναν εργασία για να γνωρίσουν τον τόπο τους, μαθαίνουμε πως σε παλιά συμβολαιογραφικά έγγραφα υπάρχει η λέξη «τουρκομερίδια». Η πιο πιθανή εξήγηση είναι εκείνη που μας πληροφορεί ότι έπειτα από την επανάσταση του 1821 και την αποχώρηση των κατακτητών, δουλοπάροικοι (Αρβανίτες) τους οποίους είχε στη δούλεψή του ο Ιμπραήμ πασάς όχι μόνο δεν έφυγαν αλλά έμειναν και δούλεψαν στη γη την οποία και «έκαναν» δική τους.
Κάποιοι άλλοι αγόραζαν «μπιτ παρά» (μια δεκάρα)  τεράστιες εκτάσεις από τους Τουρκαλβανούς, οι οποίοι εγκατέλειπαν το τόπο. Μετά την οριστική αποχώρηση των Τούρκων, μεγάλες εκτάσεις βρέθηκαν στα χέρια αγωνιστών του ΄21.
Ο στρατηγός Μακρυγιάννης ήταν ιδιοκτήτης τέτοιας έκτασης. Μάλιστα σε κάποια συμβολαιογραφική πράξη φέρεται ο στρατηγός να αγοράζει την έκταση που περικλείεται από τους δρόμους Κονδύλη, Φιλελλήνων και Καλαμακίου, αντί του ποσού των 2.750 δραχμών.
Στο συμβόλαιο αυτό συναντάτε για πρώτη φορά εγγράφως η ονομασία «Καλαμάκια των Αθηνών». Το σημερινό κτήμα Τράχωνες, όλη αυτή η μεγάλη έκταση, έμεινε ανέπαφη από τους καταπατητές. Περιήλθε στο υπουργείο Ναυτικών και έπειτα από δημοπρασία αγοράστηκε από τον Μαρίνο Γερουλάνο.
Τότε, λοιπόν, οι Μπραχαμιώτες, δεν έβλεπαν μακριά μέσα στο χρόνο, έτσι ώστε να προβάλουν κάποια αντίσταση για το γεγονός ότι γίνονταν ενέργειες απόσχισης του συνοικισμού.

Ίδρυση της κοινότητας Καλαμακίου

Οι προσπάθειες για την ίδρυση Κοινότητας έγιναν στις αρχές του 1927, από τοπικό Κτηματικό Σύνδεσμο. Πρόεδρος του Συνδέσμου ήταν ο εργολάβος και κτηματομεσίτης Νικόλαος Μαλτέζος και γραμματέας ο καθηγητής Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος.
Η Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 1927 έχει καταγραφεί ως ιστορική μέρα για τον τόπο μας. Τότε δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το Προεδρικό Διάταγμα, που έφερε τις υπογραφές του Προέδρου της Δημοκρατίας Παύλου Κουντουριώτη και του υπουργού Ανδρέα Ζαϊμη, με το οποίο ιδρύθηκε η Κοινότητα Καλαμακίου. Πρώτος Πρόεδρος ήταν ο Νικόλαος Μαλτέζος.
Στη διάρκεια του επόμενου χρόνου, το 1928, από τον μηχανικό Αντώνιο Πιζάνη, εκπονήθηκε το πρώτο σχέδιο της πόλης. Αρκετά χρόνια αργότερα δόθηκε προς τιμήν του το όνομά του σε ένα στενό δρομάκι που περικλύεται από τους δρόμους Θεμιστοκλέους, Κανάρη, Θουκυδίδου και τη λεωφόρο Καλαμακίου.
Η νεοσυσταθείσα κοινότητα στεγάστηκε σε μικρό μαγαζάκι στην παλιά αγορά Μαλτέζου. Αργότερα μεταφέρθηκε σε ένα από τα σπίτια του καθηγητή Λογοθετόπουλου, κοντά στην παλιά ταβέρνα «Μαρίδα», όπου σήμερα υπάρχει γνωστή αλυσίδα καταστημάτων πίτσας. Οι υπηρεσίες της Κοινότητες, πριν την οριστική όπως απεδείχθη στέγασή τους στη  οδό Αριστοτέλους 53, φιλοξενήθηκαν σε σπίτι στην οδό Μεγίστης.
 
Ίδρυση του Δήμου Αλίμου
Το 1942, η τότε Κοινότητα Παλαιού Φαλήρου αναγνωρίζεται ως Δήμος. Στον νεοσυσταθέντα Δήμο ενσωματώνεται και η Κοινότητα Καλαμακίου, η οποία τελικά αποσπάστηκε το 1945.
Από την ίδρυση της κοινότητας Καλαμακίου πέρασαν κάτι περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες. Μία ακόμη Τετάρτη, 41 χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα η 24η Ιουλίου 1968, καταγράφεται ως η πρώτη ημέρα του νέου Δήμου Αλίμου, ο οποίος προήλθε από τη συνένωση των Κοινοτήτων Καλαμακίου και Ελληνικού. Το 1974 η αύξηση του πληθυσμού «πρόσφερε» τη δυνατότητα να γίνει εκ νέου ο διαχωρισμός, οριστικός αυτή τη φορά. Τότε λοιπόν δημιουργήθηκε ο Δήμος Αλίμου, ενώ αποσπάστηκε η Κοινότητα Ελληνικού, που αργότερα έγινε Δήμος.
Ο δήμος Αλίμου συνορεύει με το Παλαιό Φάληρο, τον Άγιο Δημήτριο, την Ηλιούπολη, την Αργυρούπολη και το Ελληνικό, ενώ βρέχεται από τον Σαρωνικό κόλπο.
Σήμερα ο δήμος Αλίμου, εκτός από τις περιοχές Τραχώνων, Καλαμακίου και Αλίμου περιλαμβάνει και τους συνοικισμούς: Γκρώμαν (Αγγλικό νεκροταφείο), Αμπελακίων, Εκτελωνιστών, Άνω Καλαμακίου, Εφοριακών, Αναπήρων και Κυθηρίων.
Σύμφωνα με στοιχεία από την απογραφή του 1970 ο Άλιμος αριθμούσε περί τις 27.000 κατοίκους και το 1991 τις 32.000. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή ο πληθυσμός ξεπερνάει τις 41.000 κατοίκους. Υπολογίζεται πάντως πως στον Άλιμο κατοικούν περισσότεροι από 55.000 άνθρωποι.
Πρώτος εκλεγμένος Δήμαρχος ήταν ο φαρμακοποιός Παύλος Τζιβανίδης. Ο σημερινός Δήμαρχος, Θάνος Ορφανός, είναι ο 18ος εκλεγμένος άρχοντας του Δήμου μας.
Πρέπει να αναφέρουμε, επίσης, πως η χούντα των συνταγματαρχών διόρισε στη θέση του Δημάρχου τον Ανδρέα Μαγείρου. Έπειτα από τη μεταπολίτευση, το 1974, και πριν από τη διενέργεια δημοτικών εκλογών, διετέλεσαν υπηρεσιακοί Δήμαρχοι οι δικαστικοί Γεώργιος Γιαμαλής και Κωνσταντίνος Τρίγκας.
 
Παραθέτουμε τους εκλεγμένους Κοινοτάρχες και Δημάρχους:
ΚΟΙΝΟΤΑΡΧΕΣ: Νικόλαος Μαλτέζος, Γεώργιος Λουκουγιαννάκης, Αλέξανδρος Κράλλης, Δημήτρης Τσόχας (δύο φορές), Ηλίας Σαλίγγαρος, Αθανάσιος Κοτόπουλος, Ιωάννης Γερουλάνος (δύο φορές), Γεώργιος Μελισσηνός, Αντώνιος Πιζάνης, Παναγιώτης Πικρός, Γεώργιος Γκούνης, Σπύρος Σπηλιόπουλος και Γεώργιος Σμαράγδης.
ΔΗΜΑΡΧΟΙ: Παύλος Τζιβανίδης (1975 έως 1982), Βασίλης Ξένος – Γαβριέλης (1983 – 1994), Αργύρης Αργυρίου (1995 – 1998), Αλέξανδρος Αλούκος (1999 – 2002), Κωνσταντίνος Ματζουράνης (2003 – 2006) και Θάνος Ορφανός (2007 – ).

Από το Αττικό Πράσινο (βλ συνδέσμους)

Ο λόφος Τρουμπάρι βρίσκεται στο Ο.Τ. 284 του Δήμου Αργυρούπολης και περικλείεται από τους οδούς Οσίου Λαυρεντίου– Κυψέλης– Γρ. Λαμπράκη και Παπαναστασίου, βρίσκεται δε πλησίον της Λεωφόρου Αλίμου και της Λεωφόρου Βουλιαγμένης. Η έκταση του είναι περίπου 11 στρέμματα, χαρακτηρίζεται από πυκνή πευκόφυτη βλάστηση και περιλαμβάνει ένα αναψυκτήριο και παιδική χαρά.

Κυρίαρχο στοιχείο στη βλάστηση του Λόφου Τρουμπάρι είναι τα πεύκα.

Υπάρχουν πέντε είσοδοι προς τον λόφο από όλους τους περικλείοντες δρόμους: Οσίου Λαυρεντίου –  Κυψέλης –  Γρ. Λαμπράκη και Παπαναστασίου.

Αναψυκτήριο
Στην κορυφή του λόφου βρίσκεται το Αναψυκτήριο, η λειτουργία του οποίου αποτελεί μια από τις σημαντικές χρήσεις του λόφου. Είναι πόλος έλξης για τους κατοίκους όλων των ηλικιών σε όλες τις εποχές. Πρόκειται για έναν πολύ μοντέρνο και καλοφτιαγμένο χώρο και πολλοί πολίτες τον επιλέγουν για διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις.



Παιδική Χαρά

Η παιδική χαρά μαζί με τις κερκίδες και τον πλακόστρωτο διάδρομο που την περικλείει αποτελούν στόχο για τα παιδιά, αφού προσφέρονται για ποδήλατο πατίνια κλπ. Στο χώρο των κερκίδων υπάρχει καμπύλο ξύλινο σκίαστρο και παιχνίδια για παιδιά μικρής ηλικίας.

Τέλος, σημειώνεται ότι υπάρχουν αρκετές αρχιτεκτονικές επεμβάσεις με σκοπό να τονίσουν τις δραστηριότητες, να συνδέσουν τις διάφορες λειτουργίες και να εμπλουτίσουν τα οπτικά ερεθίσματα των επισκεπτών.

Ο λόφος για λόγους ασφαλείας και περιφρούρησης έχει περίφραξη από πέτρινο τοίχο 0.70 μ. με ενδιάμεσες κολόνες και μεταλλικό κιγκλίδωμα με τελικό ύψος 2.20μ. Υπάρχουν διάδρομοι πλακοστρωμένοι που οδηγούν στις διάφορες δραστηριότητες όπως παιδική χαρά, κιόσκια, κερκίδες αλλά και χωμάτινα μονοπάτια με ελεύθερες πορείες. Σίγουρα μια επίσκεψη στο λόφο Τρουμπάρι δεν θα αφήσει αδιάφορο κανέναν επισκέπτη.

Κεντρική σημασία για το λόφο έχει το τμήμα του διαδρόμου με τους αναβαθμούς που οδηγεί προς το Αναψυκτήριο ακολουθώντας νοητά το ανάγλυφο του εδάφους. Η κατασκευή ενός τοίχου με διακοσμητικά τούβλα και χωνευτά φωτιστικά τονίζουν τον διάδρομο αυτό.

Οι πλακοστρώσεις που έχουν επιλεγεί για το σύνολο του λόφου είναι από γκρι και κόκκινο κυβόλιθο αλλά και από κίτρινα τούβλα, μαρμάρινες λωρίδες και πλάκες καρύστου, χρώματα δηλαδή που δεν επιβάλουν την παρουσία τους στο φυσικό περιβάλλον.

Λόφος Τρουμπάρι Τέλος, ο φωτισμός του λόφου είναι πολύ φροντισμένος με ψηλές στήλες αλουμινίου με μία ή δύο μπάλες για τον φωτισμό των διαδρόμων, προβολείς για έντονο φωτισμό ανάμεσα στα μονοπάτια και χαμηλά φωτιστικά για περισσότερο και πιο ατμοσφαιρικό φωτισμό. Υπάρχει δηλαδή επαρκής και ομοιόμορφος φωτισμός ώστε να αισθάνεται ο επισκέπτης ασφαλής ακόμη και τις βραδινές ώρες.

(Από το blog της Κικής Τριανταφύλλου)

Χθες το βράδυ πήραμε το καλαθάκι μας και πήγαμε με τις φίλες μου για …πικνικ στον «Πράσινο Λόφο», το νέο concept cafe-restaurant του Μπαξεβάνη. Το Τρουμπάρι (έτσι λέγεται η περιοχή) είναι ένας μικρός λόφος γεμάτος πεύκα. Τον βρίσκεις στρίβοντας στην Αλίμου από τη λεωφόρο Βουλιαγμένης(στο σήμα της Ολυμπιακής) δεξιά. Στο στενάκι που βρίσκεται στον αριθμό 89 της Αλίμου (αν θυμάμαι καλά είναι μια αντιπροσωπεία της VW στο σημείο αυτό) πας δεξιά και βρίσκεσαι ακριβώς στην είσοδο του μαγαζιού. Αν πάλι το προσπεράσεις, φτάνεις παρακάτω στο φανάρι του Lidl (είχαμε μια διαφωνία αν είναι το 2ο ή το 3ο φανάρι, μάλλον είναι το δεύτερο που στρίβει δεξιά) στρίβεις δεξιά, παρκάρεις και ανεβαίνεις με τα πόδια τα λίγα μέτρα γιατί είναι μονόδρομος.

Η ιδέα είναι θαυμάσια. Αν βρίσκεσαι στην περιοχή του Αλίμου (κι αν δεν βρίσκεσαι εύκολα πας, ένα βήμα είναι από την Αθήνα) και θέλεις να πιεις καφέ σίγουρα να το προτιμήσεις γιατί είναι ένα μέρος εξαιρετικό που λειτουργεί από το πρωί ως το βράδυ. Μπορείς να καθήσεις μέσα στο μαγαζί, σε τραπεζάκια ή στους ωραίους δερμάτινους καναπέδες, έξω στις βεράντες ή αν προτιμάς να αράξεις σε μια ξαπλώστρα ή σε μια αιώρα ανάμεσα στα πεύκα. Το μέρος δηλαδή προσφέρεται για πραγματικό ραχάτι! Μετά, τα πράγματα είναι απλά, θα σου έρθει η όρεξη για μια μπύρα, ένα ούζο ή ένα τσίπουρο και θα θέλεις και ένα μεζεδάκι…

Εδώ έρχεται η έμπνευση του Μπαξεβάνη που περιλαμβάνει πίτες ψημένες σε ειδικό φούρνο, – θα βρίσκεται σε κοινή θέα- γύρους και σουβλάκια, σαλατίτσες, χούμους και άλλα συνοδευτικά που είμαι σίγουρη ότι θα είναι εξαιρετικά. Για όλα αυτά όμως θα σου μιλήσω μια άλλη φορά μόλις τα δοκιμάσω. Είπαμε: χθες πήγαμε για πικ νικ. Μπορείς να το δοκιμάσεις και συ αρκεί να κάνεις τηλεφωνική κράτηση (210-9913811).

Το καλαθάκι μας (στοιχίζει 18 ευρώ να ξέρεις) είχε ένα χάρτινο (ατομικό) τραπεζομάντηλο, ποτηράκι και πλαστικά μαχαιροπήρουνα, ένα μπουκαλάκι νερό και ένα μπουκαλάκι κρασί, ένα σακουλάκι με μια ντομάτα, ένα βραστό αυγό, μαρουλόφυλλα και κρεμμυδάκι, ένα ταπεράκι με κεφτεδάκια και ντοματοκεφτέδες (τέλειους!!! Είναι οι καλύτεροι που έχω δοκιμάσει ), ένα άλλο ταπεράκι με πιτούλα και σουβλάκι, και χωριστά τυλιγμένα εξαιρετικής ποιότητας ζαμπόν και προσιούτο, λίγο κασέρι και λίγο καπνιστό τυράκι. Είχε ακόμα ένα σακουλάκι με σταφύλι και ένα ροδάκινο. (Με λίγα λόγια σκάσαμε όταν τα φάγαμε όλα αυτά.)

Πήραμε λοιπόν τα καλαθάκια μας και στρωθήκαμε στα τραπέζια κάτω από τα πεύκα, πιάσαμε την κουβέντα και μας πήραν τα μεσάνυχτα’ ήταν σαν να ήσουν πραγματικά στην εξοχή με τόσα τζιτζίκια γύρω γύρω να εξαφανίζουν τους ήχους της πόλης. Θα ξαναπάω…

Από το Αθηνόραμα:

Ο Γιάννης Μπαξεβάνης αφήνει για λίγο τα menu degustation για να «παραφράσει» μια γευστική συνήθεια εγγεγραμμένη στο ελληνικό DNA και κάνει το low budget… high. Τον συναντήσαμε στο ολοκαίνουργιό του cafe-restaurant «Πράσινος Λόφος».

Το λόφο Τρουμπάρι, οφείλω να το ομολογήσω, δεν τον γνώριζα. Πνιγμένος στα πεύκα, κρύβεται πίσω από τη Λεωφόρο Αλίμου (κοντά στο Lidl). Και παρότι το πράσινο αποτελεί από μόνο του μεγάλη ελκτική δύναμη για τους κατοίκους της πόλης, μόλις απέκτησε ακόμη έναν σοβαρό λόγο να τον ανακαλύψει κανείς: ένα cafe-bar-restaurant ανάμεσα στα πεύκα και τις πικροδάφνες, όπου ο Γιάννης Μπαξεβάνης εξελίσσει την ταπεινή πλην τίμια ελληνική σουβλακερί.

Η διακόσμηση σιγοντάρει με rural διάθεση – χαριτωμένες φλοράλ/ριγέ/καρό κουρτίνες, ανοιχτόχρωμο ξύλο στα τραπέζια και φερ φορζέ στη βεράντα. Το τελετουργικό έχει ως εξής: στο τραπέζι καταφθάνει μια σειρά από μπολάκια με ντομάτα, κρεμμύδι, μαρούλι, μελιτζανοσαλάτα, δροσάτο ταμπουλέ, κουνουπίδι με κάρυ και κεφτεδάκια με πικάντικο ρύζι. Η συνοδευτική σάλτσα φτιάχνεται σ’ ένα γουδί μπροστά σου (με σκόρδο, αλάτι, τσίλι, λεμονόχορτο, βασιλικό και δυόσμο, ένα μιξ αραβικών μπαχαρικών, ντομάτα, ξινόγαλο και ξύσμα λάιμ). Τα τοποθετείς (οι αναλογίες είναι προσωπικό ζήτημα) στην ευμεγέθη χειροποίητη πίτα, συνδυάζοντάς τα με γύρο από κοτόπουλο, γαλοπούλα ή ανάμεικτα κρεατικά. Στη συνέχεια, εμφανίζονται διαδοχικά οι σούβλες με τα κρέατα (Brazilian style).

Τρως όσο θέλεις (η τιμή για όλα αυτά είναι στάνταρ, € 21) από το εξαιρετικά ζουμερό κεμπάπ, το τρυφερό κοτόπουλο, το χοιρινό και το μοσχάρι, που κερδίζουν έξτρα πόντους χάρη στο μαρινάρισμα. Δυστυχώς, δεν δοκίμασα το χοιρινό με χαλούμι και σύκο, αλλά επιφυλάσσομαι. Ο «Πράσινος Λόφος» απευθύνεται σε όλους. Η συγκεκριμένη ιδέα στη συγκεκριμένη οικονομική συγκυρία, συνηγορώντας υπέρ μιας παιχνιδιάρικης γευστικής καθημερινότητας, δείχνει ότι τα θεωρητικώς συνηθισμένα (βλ. σουβλάκι) δεν είναι αδρανοποιημένη ζώνη. Είναι μάλιστα σαφές ότι η επεξεργασία του «απλού» δεν αναχαιτίζει τη γαστρονομική πρόοδο. τη στηρίζει. «Είναι δύσκολο τελικά να φτιάξεις μια ωραία πίτα»

Συναντήσαμε το Γιάννη Μπαξεβάνη στον Πράσινο Λόφο και μας είπε: «Το αυτοσχέδιο κοίλο σκεύος όπου ψήνεται η πίτα χρησιμοποιείται στην ποντιακή, την αραβική και την ινδική κουζίνα. Προς το παρόν, κατοικοεδρεύει στην κουζίνα, σύντομα όμως θα βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το τραπέζι σας». «Τα μεγάλα εστιατόρια υποφέρουν διεθνώς. Πολλοί διακεκριμένοι σεφ προσανατολίζονται προς μέσα και χαμηλά –ως προς την τιμή– εστιατόρια. Αυτό τελικά εξασφαλίζει, εκτός από ένα δεδομένο επίπεδο φαγητού, κι ένα επίπεδο σέρβις και χώρου». «Ένας επαγγελματίας σεφ μπορεί να κάνει ό,τι θέλει (αρκεί να θέλει). Μπορεί να φτιάξει δέκα διαφορετικές τυρόπιτες ή δέκα διαφορετικά σουβλάκια. Μπορεί να δώσει άλλη διάσταση ακόμη και στο πλέον απλό ή γνώριμο φαγητό. Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει εμβέλεια πνεύματος, κινητικότητα και ευελιξία. Η κουζίνα δεν μπορεί να αλλάξει αν δεν αλλάξει από τη βάση». «Αν έχεις καλό προσωπικό, μπορείς να κάνεις πολλά».

Ο ίδιος, κινούμενος ανάμεσα στη «Γιορτή» (στο Χαϊδάρι), τη «Γαλάζια Ακτή» (στο Λαγονήσι), το «Εργαστήρι Μπαξεβάνη» (στην Πλάκα), τον «Πράσινο Λόφο», τη Μάνη και το Ντουμπάι, θέλει να φτιάξει μια δυνατή ομάδα με συναντίληψη. «Ένας σεφ δεν μπορεί να λειτουργεί σόλο, και στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη». «Ο Έλληνας θέλει να τρώει κάτι καινούργιο, αλλά να λέει από μόνος του ότι του… θυμίζει τα παιδικά του χρόνια. Αυτό είναι το κουμπί του».

Μου διηγήθηκε το εξής περιστατικό (το οποίο δεν είναι το μόνο): ένας πελάτης, δοκιμάζοντας μια σφυρίδα βρασμένη σε καυκαλήθρες με μαυρομάτικα φασόλια, του είπε ότι του θύμισε την εποχή που ήταν παιδί. Η ανάμνηση είναι ένα περίεργο ζήτημα…

Άντζελα Σταματιάδου astamatiadou@athinorama.gr

 Από το vita.gr

Κανείς δεν περιμένει λίγα μόλις μέτρα από τη Λεωφόρο Αλίμου να βρεθεί σε μια μικρή όαση. Κι όμως, ένα λοφάκι πνιγμένο στα πεύκα είναι το σκηνικό μέσα στο οποίο βρίσκεται ο «Πράσινος Λόφος». Με την υπογραφή του γνωστού σεφ Γιάννη Μπαξεβάνη, το σουβλάκι εδώ είναι στα καλύτερά του! Το γεύμα ξεκινά με την ποικιλία ορεκτικών, που κοστίζει 8 € ανά άτομο και περιλαμβάνει 10 διαφορετικές γεύσεις: χούμους, ταμπουλέ, κεφτεδάκια με πικάντικη σάλτσα και ρύζι, ντιπ γιαουρτιού, σάλτσα φρέσκιας ντομάτας, κουνουπίδι σε γάλα καρύδας και «χειροποίητες» πατάτες. Ωστόσο, αυτό που ξεχωρίζει είναι η μελιτζανοσαλάτα σε μια «μυστική» συνταγή, που μοιάζει με μους μελιτζάνας. Όλα συνοδεύονται με χειροποίητες πίτες από γιαούρτι, γάλα και μπανάνα. Για κυρίως, τι άλλο; Σουβλάκι με ανατολίτικο χαρακτήρα. Σουβλάκι χοιρινό με χαλούμι και σύκα, σουβλάκι κοτόπουλο μαριναρισμένο σε μουστάρδα και μπίρα, κεμπάπ 3 κρεάτων με λάιμ ή γύρος κοτόπουλο με κουρκουμά και κάρι για να πάρετε μια ιδέα. Από τα πιάτα, δοκιμάστε το «μαμαδίστικο» μοσχαράκι με πορτοκάλι και καραμελωμένα κρεμμύδια. Για να συνοδεύσετε το κυρίως πιάτο, υπάρχουν τρεις δροσερές σαλάτες, ενώ ένα μους ανθότυρου με ζελέ μέλι σε βάση μπισκότου επιβάλλεται για το τέλος. Στον επάνω χώρο λειτουργεί και καφέ-μπαρ από τις 10 το πρωί μέχρι τις 2 το βράδυ.