Κριτικη


Μετά το επαναλανσάρισμα του εστιατορίου με γεύσεις που επιμελήθηκε η Μυρσίνη Λαμπράκη, ένας νέος κύκλος θετικών σχολίων στον τύπο.   Δυο πρόσφατα:   Από το Αθηνόραμα “Στην αγαπημένη τηλε-μαγείρισσα και συγγραφέα, που ανέλαβε την επιμέλεια της κουζίνας του «Πράσινου Λόφου», υποθέτω ότι αποδίδονται το θαλασσινό αλάτι Γαύδου στις τηγανητές πατάτες, τα μυζηθροκάλτσουνα, η αλμυρή χανιώτικη «τούρτα» με κατσικάκι και το οφτό αρνάκι του Ψηλορείτη στη γάστρα. Η Μυρσίνη Λαμπράκη έχει γεννηθεί στην Κρήτη, άλλωστε, και κατέχει πολύ καλά τη γευστική της παράδοση. Ο σεφ Δημήτρης Κουλής, νωρίτερα στο πολίτικο «Pandeli» στην Κηφισιά, βάζει με τη σειρά του τα κεμπάπ στο παιχνίδι – τι λέτε για γιαουρτλού σε πιτούλες, με μαυροκούκι, σουμάκι και βουβαλίσιο βούτυρο; Εν ολίγοις, πλούσια τα (ελληνικά) ελέη του νέου καταλόγου στον περικυκλωμένο από πεύκα all day χώρο του λόφου Τρουμπάρι, που κρύβεται πίσω από την Αλίμου (Οσίου Λαυρεντίου, 2109913811).”

Και συμπαθής η προσπαθεία που κάνουν οι “γευσιχώστες”   (σλόγκαν “ΤΡΩΜΕ, ΠΙΝΟΥΜΕ, ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ… ΧΩΝΟΥΜΕ!”), την πλήρη κριτική των οποίων μπορείτε να διαβάσετε εδώ.   Η σύνοψη :”Λογικές τιμές και χορταστικές μερίδες κλείνουν το σύνολο. Ένας χώρος που προτείνετε και για μια παρέα που θέλει να φάει κάπου ήρεμα και καλά για να κάνει μια συζήτηση, αλλά και για ζευγάρια.”

Σαν φίλοι του πράσινου λόφου χαιρόμαστε και είμαστε περήφανοι που το εστιατόριο δρέπει περγαμηνές, άντε και εις ανώτερα!

Advertisements

Η γνωστή από το ΣΚΑΙ Μυρσίνη Λαμπράκη έχει επιμεληθεί του νέου σχήματος στο εστιατόριο του Πράσινου Λόφου!  Πατήστε εδώ για την περιγραφή στην ιστοσελίδα της.  Αποσπάσματα:

“Καθώς καλοκαιριάζει οι νύχτες γίνονται πιο γλυκιές, αναζητώντας μια δροσερή γωνιά στην καρδιά της μεγαλούπολης, φτάσαμε μέχρι τηνΑργυρούπολη και «σκαρφαλώσαμε» μέχρι τον πράσινο λόφο.”

“Καθίσαμε έξω στα κομψά φερ φοζε, που μου θύμισαν καλοκαιρινό σαλονάκι εξοχικού. Ο χώρος λιτός, σε άφηνε να «χορτάσεις» την φρεσκάδα του καταπράσινου τοπίου.”

“Είπαμε να σταματήσομε εδώ και να μην παραγγείλουμε άλλα ορεκτικά, αλλά η καλοσυνάτη και εξυπηρετική κοπέλα του σέρβις μου ψιθύρισε στο αυτί, για το μαστιχωτό τυράκι- το Ταλαγάνι – που ψήνεται στη σχάρα και σερβίρεται με μια απίθανη μαρμελάδα μοσχολέμονου και κόκκους κόκκινου γλυκοπίπερου.

Η εμπειρία ήταν μάλλον απογειωτική για τον ουρανίσκο μας…” Είναι και όλο το νέο μενού online για όποιον ενδιαφέρεται.

(Από το blog της Κικής Τριανταφύλλου)

Χθες το βράδυ πήραμε το καλαθάκι μας και πήγαμε με τις φίλες μου για …πικνικ στον «Πράσινο Λόφο», το νέο concept cafe-restaurant του Μπαξεβάνη. Το Τρουμπάρι (έτσι λέγεται η περιοχή) είναι ένας μικρός λόφος γεμάτος πεύκα. Τον βρίσκεις στρίβοντας στην Αλίμου από τη λεωφόρο Βουλιαγμένης(στο σήμα της Ολυμπιακής) δεξιά. Στο στενάκι που βρίσκεται στον αριθμό 89 της Αλίμου (αν θυμάμαι καλά είναι μια αντιπροσωπεία της VW στο σημείο αυτό) πας δεξιά και βρίσκεσαι ακριβώς στην είσοδο του μαγαζιού. Αν πάλι το προσπεράσεις, φτάνεις παρακάτω στο φανάρι του Lidl (είχαμε μια διαφωνία αν είναι το 2ο ή το 3ο φανάρι, μάλλον είναι το δεύτερο που στρίβει δεξιά) στρίβεις δεξιά, παρκάρεις και ανεβαίνεις με τα πόδια τα λίγα μέτρα γιατί είναι μονόδρομος.

Η ιδέα είναι θαυμάσια. Αν βρίσκεσαι στην περιοχή του Αλίμου (κι αν δεν βρίσκεσαι εύκολα πας, ένα βήμα είναι από την Αθήνα) και θέλεις να πιεις καφέ σίγουρα να το προτιμήσεις γιατί είναι ένα μέρος εξαιρετικό που λειτουργεί από το πρωί ως το βράδυ. Μπορείς να καθήσεις μέσα στο μαγαζί, σε τραπεζάκια ή στους ωραίους δερμάτινους καναπέδες, έξω στις βεράντες ή αν προτιμάς να αράξεις σε μια ξαπλώστρα ή σε μια αιώρα ανάμεσα στα πεύκα. Το μέρος δηλαδή προσφέρεται για πραγματικό ραχάτι! Μετά, τα πράγματα είναι απλά, θα σου έρθει η όρεξη για μια μπύρα, ένα ούζο ή ένα τσίπουρο και θα θέλεις και ένα μεζεδάκι…

Εδώ έρχεται η έμπνευση του Μπαξεβάνη που περιλαμβάνει πίτες ψημένες σε ειδικό φούρνο, – θα βρίσκεται σε κοινή θέα- γύρους και σουβλάκια, σαλατίτσες, χούμους και άλλα συνοδευτικά που είμαι σίγουρη ότι θα είναι εξαιρετικά. Για όλα αυτά όμως θα σου μιλήσω μια άλλη φορά μόλις τα δοκιμάσω. Είπαμε: χθες πήγαμε για πικ νικ. Μπορείς να το δοκιμάσεις και συ αρκεί να κάνεις τηλεφωνική κράτηση (210-9913811).

Το καλαθάκι μας (στοιχίζει 18 ευρώ να ξέρεις) είχε ένα χάρτινο (ατομικό) τραπεζομάντηλο, ποτηράκι και πλαστικά μαχαιροπήρουνα, ένα μπουκαλάκι νερό και ένα μπουκαλάκι κρασί, ένα σακουλάκι με μια ντομάτα, ένα βραστό αυγό, μαρουλόφυλλα και κρεμμυδάκι, ένα ταπεράκι με κεφτεδάκια και ντοματοκεφτέδες (τέλειους!!! Είναι οι καλύτεροι που έχω δοκιμάσει ), ένα άλλο ταπεράκι με πιτούλα και σουβλάκι, και χωριστά τυλιγμένα εξαιρετικής ποιότητας ζαμπόν και προσιούτο, λίγο κασέρι και λίγο καπνιστό τυράκι. Είχε ακόμα ένα σακουλάκι με σταφύλι και ένα ροδάκινο. (Με λίγα λόγια σκάσαμε όταν τα φάγαμε όλα αυτά.)

Πήραμε λοιπόν τα καλαθάκια μας και στρωθήκαμε στα τραπέζια κάτω από τα πεύκα, πιάσαμε την κουβέντα και μας πήραν τα μεσάνυχτα’ ήταν σαν να ήσουν πραγματικά στην εξοχή με τόσα τζιτζίκια γύρω γύρω να εξαφανίζουν τους ήχους της πόλης. Θα ξαναπάω…

Από το Αθηνόραμα:

Ο Γιάννης Μπαξεβάνης αφήνει για λίγο τα menu degustation για να «παραφράσει» μια γευστική συνήθεια εγγεγραμμένη στο ελληνικό DNA και κάνει το low budget… high. Τον συναντήσαμε στο ολοκαίνουργιό του cafe-restaurant «Πράσινος Λόφος».

Το λόφο Τρουμπάρι, οφείλω να το ομολογήσω, δεν τον γνώριζα. Πνιγμένος στα πεύκα, κρύβεται πίσω από τη Λεωφόρο Αλίμου (κοντά στο Lidl). Και παρότι το πράσινο αποτελεί από μόνο του μεγάλη ελκτική δύναμη για τους κατοίκους της πόλης, μόλις απέκτησε ακόμη έναν σοβαρό λόγο να τον ανακαλύψει κανείς: ένα cafe-bar-restaurant ανάμεσα στα πεύκα και τις πικροδάφνες, όπου ο Γιάννης Μπαξεβάνης εξελίσσει την ταπεινή πλην τίμια ελληνική σουβλακερί.

Η διακόσμηση σιγοντάρει με rural διάθεση – χαριτωμένες φλοράλ/ριγέ/καρό κουρτίνες, ανοιχτόχρωμο ξύλο στα τραπέζια και φερ φορζέ στη βεράντα. Το τελετουργικό έχει ως εξής: στο τραπέζι καταφθάνει μια σειρά από μπολάκια με ντομάτα, κρεμμύδι, μαρούλι, μελιτζανοσαλάτα, δροσάτο ταμπουλέ, κουνουπίδι με κάρυ και κεφτεδάκια με πικάντικο ρύζι. Η συνοδευτική σάλτσα φτιάχνεται σ’ ένα γουδί μπροστά σου (με σκόρδο, αλάτι, τσίλι, λεμονόχορτο, βασιλικό και δυόσμο, ένα μιξ αραβικών μπαχαρικών, ντομάτα, ξινόγαλο και ξύσμα λάιμ). Τα τοποθετείς (οι αναλογίες είναι προσωπικό ζήτημα) στην ευμεγέθη χειροποίητη πίτα, συνδυάζοντάς τα με γύρο από κοτόπουλο, γαλοπούλα ή ανάμεικτα κρεατικά. Στη συνέχεια, εμφανίζονται διαδοχικά οι σούβλες με τα κρέατα (Brazilian style).

Τρως όσο θέλεις (η τιμή για όλα αυτά είναι στάνταρ, € 21) από το εξαιρετικά ζουμερό κεμπάπ, το τρυφερό κοτόπουλο, το χοιρινό και το μοσχάρι, που κερδίζουν έξτρα πόντους χάρη στο μαρινάρισμα. Δυστυχώς, δεν δοκίμασα το χοιρινό με χαλούμι και σύκο, αλλά επιφυλάσσομαι. Ο «Πράσινος Λόφος» απευθύνεται σε όλους. Η συγκεκριμένη ιδέα στη συγκεκριμένη οικονομική συγκυρία, συνηγορώντας υπέρ μιας παιχνιδιάρικης γευστικής καθημερινότητας, δείχνει ότι τα θεωρητικώς συνηθισμένα (βλ. σουβλάκι) δεν είναι αδρανοποιημένη ζώνη. Είναι μάλιστα σαφές ότι η επεξεργασία του «απλού» δεν αναχαιτίζει τη γαστρονομική πρόοδο. τη στηρίζει. «Είναι δύσκολο τελικά να φτιάξεις μια ωραία πίτα»

Συναντήσαμε το Γιάννη Μπαξεβάνη στον Πράσινο Λόφο και μας είπε: «Το αυτοσχέδιο κοίλο σκεύος όπου ψήνεται η πίτα χρησιμοποιείται στην ποντιακή, την αραβική και την ινδική κουζίνα. Προς το παρόν, κατοικοεδρεύει στην κουζίνα, σύντομα όμως θα βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το τραπέζι σας». «Τα μεγάλα εστιατόρια υποφέρουν διεθνώς. Πολλοί διακεκριμένοι σεφ προσανατολίζονται προς μέσα και χαμηλά –ως προς την τιμή– εστιατόρια. Αυτό τελικά εξασφαλίζει, εκτός από ένα δεδομένο επίπεδο φαγητού, κι ένα επίπεδο σέρβις και χώρου». «Ένας επαγγελματίας σεφ μπορεί να κάνει ό,τι θέλει (αρκεί να θέλει). Μπορεί να φτιάξει δέκα διαφορετικές τυρόπιτες ή δέκα διαφορετικά σουβλάκια. Μπορεί να δώσει άλλη διάσταση ακόμη και στο πλέον απλό ή γνώριμο φαγητό. Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει εμβέλεια πνεύματος, κινητικότητα και ευελιξία. Η κουζίνα δεν μπορεί να αλλάξει αν δεν αλλάξει από τη βάση». «Αν έχεις καλό προσωπικό, μπορείς να κάνεις πολλά».

Ο ίδιος, κινούμενος ανάμεσα στη «Γιορτή» (στο Χαϊδάρι), τη «Γαλάζια Ακτή» (στο Λαγονήσι), το «Εργαστήρι Μπαξεβάνη» (στην Πλάκα), τον «Πράσινο Λόφο», τη Μάνη και το Ντουμπάι, θέλει να φτιάξει μια δυνατή ομάδα με συναντίληψη. «Ένας σεφ δεν μπορεί να λειτουργεί σόλο, και στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη». «Ο Έλληνας θέλει να τρώει κάτι καινούργιο, αλλά να λέει από μόνος του ότι του… θυμίζει τα παιδικά του χρόνια. Αυτό είναι το κουμπί του».

Μου διηγήθηκε το εξής περιστατικό (το οποίο δεν είναι το μόνο): ένας πελάτης, δοκιμάζοντας μια σφυρίδα βρασμένη σε καυκαλήθρες με μαυρομάτικα φασόλια, του είπε ότι του θύμισε την εποχή που ήταν παιδί. Η ανάμνηση είναι ένα περίεργο ζήτημα…

Άντζελα Σταματιάδου astamatiadou@athinorama.gr

 Από το vita.gr

Κανείς δεν περιμένει λίγα μόλις μέτρα από τη Λεωφόρο Αλίμου να βρεθεί σε μια μικρή όαση. Κι όμως, ένα λοφάκι πνιγμένο στα πεύκα είναι το σκηνικό μέσα στο οποίο βρίσκεται ο «Πράσινος Λόφος». Με την υπογραφή του γνωστού σεφ Γιάννη Μπαξεβάνη, το σουβλάκι εδώ είναι στα καλύτερά του! Το γεύμα ξεκινά με την ποικιλία ορεκτικών, που κοστίζει 8 € ανά άτομο και περιλαμβάνει 10 διαφορετικές γεύσεις: χούμους, ταμπουλέ, κεφτεδάκια με πικάντικη σάλτσα και ρύζι, ντιπ γιαουρτιού, σάλτσα φρέσκιας ντομάτας, κουνουπίδι σε γάλα καρύδας και «χειροποίητες» πατάτες. Ωστόσο, αυτό που ξεχωρίζει είναι η μελιτζανοσαλάτα σε μια «μυστική» συνταγή, που μοιάζει με μους μελιτζάνας. Όλα συνοδεύονται με χειροποίητες πίτες από γιαούρτι, γάλα και μπανάνα. Για κυρίως, τι άλλο; Σουβλάκι με ανατολίτικο χαρακτήρα. Σουβλάκι χοιρινό με χαλούμι και σύκα, σουβλάκι κοτόπουλο μαριναρισμένο σε μουστάρδα και μπίρα, κεμπάπ 3 κρεάτων με λάιμ ή γύρος κοτόπουλο με κουρκουμά και κάρι για να πάρετε μια ιδέα. Από τα πιάτα, δοκιμάστε το «μαμαδίστικο» μοσχαράκι με πορτοκάλι και καραμελωμένα κρεμμύδια. Για να συνοδεύσετε το κυρίως πιάτο, υπάρχουν τρεις δροσερές σαλάτες, ενώ ένα μους ανθότυρου με ζελέ μέλι σε βάση μπισκότου επιβάλλεται για το τέλος. Στον επάνω χώρο λειτουργεί και καφέ-μπαρ από τις 10 το πρωί μέχρι τις 2 το βράδυ.

Από το in2life:

Καταρχήν να εξηγήσουμε πού είναι ο πράσινος λόφος Τρουμπάρι: Ενώ είστε στην Βουλιαγμένης με κατεύθυνση προς Γλυφάδα, στρίβετε στην Αλίμου δεξιά (στο σήμα της Ολυμπιακής) και κατηφορίζετε για λίγα μέτρα την Αλίμου, μέχρι τον αριθμό 89, όπου στρίβετε πάλι δεξιά και θα δείτε την είσοδο του εστιατορίου απέναντι από μία αντιπροσωπεία αυτοκινήτων. Ανεβαίνετε τα σκαλάκια και μπαίνοντας αντικρίζετε έναν άνετο -όχι πολύ μεγάλο- μοντέρνο αλλά ζεστό και φωτεινό χώρο με περιποιημένη, αν και λίγο «χύμα» διακόσμηση. Ακριβώς απέναντι από την είσοδο υπάρχει μία μεγάλη βεράντα με τραπεζάκια, τα οποία «κοιτάνε» πάνω και μέσα στα καταπράσινα πεύκα. Ακόμα κι αν κανείς ζει στην περιοχή δύσκολα φαντάζεται ένα τόσο δροσερό, δασώδες μέρος στα νότια προάστια. Κι όμως, ο γνωστός σεφ Γιάννης Μπαξεβάνης επέλεξε (για ακόμα μία φορά) ένα εξαιρετικό σημείο για να δημιουργήσει το εστιατόριό του, με μία μοναδική κουζίνα που συνεισφέρει τα μέγιστα στην εξαιρετική γαστριμαργική εμπειρία που ακολουθεί.

Στον Πράσινο Λόφο μπορεί κανείς να πάει οποιαδήποτε ώρα της ημέρας (μένει ανοιχτό έως τη 1.00) για καφέ, ούζο ή ποτό. Το φαγητό, όμως, και η όλη διαδικασία του σερβιρίσματος είναι αυτό που το κάνει ξεχωριστό. Γιατί; Γιατί με το που κάθεσαι η διαδικασία ξεκινάει. Πρώτα στο τραπέζι έρχονται μικρά μπολάκια με τα ορεκτικά και κάποια «αξεσουάρ» που θα χρειαστείς για το γεύμα σου: ντοματούλα, κρεμμυδάκι, μαρούλι, ταμπουλέ, χούμους, ένα εκπληκτικό κουνουπίδι με κάρυ, μελιτζανοσαλάτα, κεφτεδάκια κοκκινιστά με ρύζι (λίγο πικάντικα!) και τηγανιτές πατατούλες με την φλούδα. Ανοίγεις το συρτάρι που βρίσκεται πάνω από τα πόδια σου, παίρνεις τα μαχαιροπίρουνα και υποδέχεσαι όλο λαχτάρα το πιάτο με μία πλατιά, ολοστρόγγυλη και λεπτή πίτα, πάνω στην οποία απλώνονται λαχταριστά τρία είδη καλοψημένου γύρου αλλά και λεπτές σούβλες, που εμφανίζονται στην πορεία, με καμπάπ, χοιρινό με χαλούμι, σύκο και φύλλα δάφνης και μοσχαράκι (το ένα καλύτερο από το άλλο). Πραγματικά, τα βλέπεις και σου τρέχουν τα σάλια.

Αλλά δεν τελείωσε ακόμα. Αμέσως καταφθάνει ένα μικρό τρόλεϊ με μία συμπαθέστατη σερβιτόρα η οποία ετοιμάζει μπροστά στα μάτια σου μία υπέροχη σάλτσα για το σουβλάκι που -δεν κρατιέσαι άλλο!- ετοιμάζεσαι να φας. Σε ρωτάει πόσο πικάντικη την προτιμάς (πολύ, της είπαμε εμείς) και συνθέτει μέσα σε ένα μεγάλο γουδί με πιπέρια, αλάτι, τσίλι, σκόρδο, lemon grass, ξινόγαλο και χυμό φρέσκιας ντομάτας. Απλά εκπληκτική. Περιχύνεις με αυτήν το σουβλάκι σου, το οποίο είτε τυλίγεις ή αφήνεις απλωμένο με όλα τα προαναφερθέντα «αξεσουάρ» ενδιάμεσα και από πάνω να έχουν μπλέξει τις ξεχωριστές γεύσεις τους με αυτές των ζουμερών κρεάτων, και το αποτέλεσμα είναι η κάθε μία μπουκιά να αποτελεί μία διαφορετική, απολαυστική ιδέα.

Το γεύμα είναι άκρως χορταστικό (είναι σχεδόν αδύνατο να φας όλο το φαΐ σου), το σέρβις φιλικότατο, το περιβάλλον άνετο και ευχάριστο και η τιμή φιξ: 21 ευρώ το άτομο (χωρίς φυσικά αναψυκτικό ή κρασί ή γλυκό). Συμπερασματικά: Μία εξαιρετική πρόταση, αν έχεις όρεξη για κάτι παραπάνω από σουβλάκι.

Πράσινος Λόφος: Λόφος Τρουμπάρι (Λεωφ. Αλίμου 89), τηλ.: 210 9913811.

Έλενα Μπούλια

Από το X κομμάτια:

Όπως κατεβαίνεις την Αλίμου, λίγο πριν τα Lidl στρίβεις δεξιά. Στον ακριβώς από πάνω δρόμο υπάρχει ένας χαμηλός καταπράσινος λόφος. Ο Γιάννης Μπαξεβάνης τον άλωσε και τον ονόμασε “Πράσινο Λόφο” – blinded by the obvious. Εχθές το βράδυ (νωρίς ευτυχώς γιατί από τις 9 και μετά ήταν όλα κλεισμένα) πήγαμε με τη Μ. και απολάυσαμε μια γαστριμαργική πρόταση διαφορετική από τα συνηθισμένα. Με 21 Ευρώ το άτομο (χωρίς ποτό) ερχονται στο τραπέζι μπωλάκια με: φρεσκοκομμένο κρεμμύδι, ντομάτα, μαρούλι-καρότο, ταμπουλέ, χουμους, μελιτζανοσαλάτα, κεφτεδάκια με ρύζι, τηγανητές – θεικές- πατάτες με τη φλούδα τους, κουνουπίδι με κάρυ. Στη συνέχεια ο καθένας παίρνει ένα πιάτο με μια μεγάλη περίεργη πίτα σαν κρέπα χωρίς αυτό στην οποία αναπάυονται 3 είδη γύρου. Και πάνω που λες ότι είναι ήδη αρκετά ενδιαφέρον, μια κυρία με ένα μεγάλο ξύλινο γουδί και ένα ακόμη μεγαλύτερο χαμόγελο ετοιμάζει μπροστά σου μια σπέσιαλ σως για να περεχύσεις το φαγητό σου.
Και πριν προλάβεις να καταλάβεις τι έγινε να σου το χοιρινό σουβλάκι μαριναρισμένο σε σησαμέλαιο αλλά και το σουβλάκι κοτόπουλο. Κάπου εδώ η Μ. παρέδωσε τα όπλα. Η συνέχεια είχε πεντανόστιμο κεμπάπ αλλά και κάτι σπέσιαλ: χοιρινό σουβλάκι με χαλούμι και σύκο, με ένα φυλλαράκι δάφνης κολλημένο επάνω στο κρέας να ευωδιάζει.
Η ποικιλία των κρασιών ήταν ικανοποιητική, αρκέστηκα σε ένα ποτήρι Αγιωργίτικο.
Η εξυπηρέτηση ήταν εξαιρετική, το προσωπικό μοίραζε χαμόγελα και σε ευχαριστούσε ακόμη κι όταν σε σέρβιρε. Excellent value for not so much money.

Υ.Γ. Έμαθα ότι αν το ζητήσεις τηλεφωνικώς μπορεί να σε περιμένει στο μαγαζί ένα ατομικό καλάθι με λιχουδιές τις οποίες μπορείς να απολάυσεις στις ξύλινες κούνιες, τις αιώρες ή έστω στα τραπεζάκια ανάμεσα στα δέντρα μόλις με 18 ευρώ το άτομο.

Next Page »