(Από το blog της Κικής Τριανταφύλλου)

Χθες το βράδυ πήραμε το καλαθάκι μας και πήγαμε με τις φίλες μου για …πικνικ στον «Πράσινο Λόφο», το νέο concept cafe-restaurant του Μπαξεβάνη. Το Τρουμπάρι (έτσι λέγεται η περιοχή) είναι ένας μικρός λόφος γεμάτος πεύκα. Τον βρίσκεις στρίβοντας στην Αλίμου από τη λεωφόρο Βουλιαγμένης(στο σήμα της Ολυμπιακής) δεξιά. Στο στενάκι που βρίσκεται στον αριθμό 89 της Αλίμου (αν θυμάμαι καλά είναι μια αντιπροσωπεία της VW στο σημείο αυτό) πας δεξιά και βρίσκεσαι ακριβώς στην είσοδο του μαγαζιού. Αν πάλι το προσπεράσεις, φτάνεις παρακάτω στο φανάρι του Lidl (είχαμε μια διαφωνία αν είναι το 2ο ή το 3ο φανάρι, μάλλον είναι το δεύτερο που στρίβει δεξιά) στρίβεις δεξιά, παρκάρεις και ανεβαίνεις με τα πόδια τα λίγα μέτρα γιατί είναι μονόδρομος.

Η ιδέα είναι θαυμάσια. Αν βρίσκεσαι στην περιοχή του Αλίμου (κι αν δεν βρίσκεσαι εύκολα πας, ένα βήμα είναι από την Αθήνα) και θέλεις να πιεις καφέ σίγουρα να το προτιμήσεις γιατί είναι ένα μέρος εξαιρετικό που λειτουργεί από το πρωί ως το βράδυ. Μπορείς να καθήσεις μέσα στο μαγαζί, σε τραπεζάκια ή στους ωραίους δερμάτινους καναπέδες, έξω στις βεράντες ή αν προτιμάς να αράξεις σε μια ξαπλώστρα ή σε μια αιώρα ανάμεσα στα πεύκα. Το μέρος δηλαδή προσφέρεται για πραγματικό ραχάτι! Μετά, τα πράγματα είναι απλά, θα σου έρθει η όρεξη για μια μπύρα, ένα ούζο ή ένα τσίπουρο και θα θέλεις και ένα μεζεδάκι…

Εδώ έρχεται η έμπνευση του Μπαξεβάνη που περιλαμβάνει πίτες ψημένες σε ειδικό φούρνο, – θα βρίσκεται σε κοινή θέα- γύρους και σουβλάκια, σαλατίτσες, χούμους και άλλα συνοδευτικά που είμαι σίγουρη ότι θα είναι εξαιρετικά. Για όλα αυτά όμως θα σου μιλήσω μια άλλη φορά μόλις τα δοκιμάσω. Είπαμε: χθες πήγαμε για πικ νικ. Μπορείς να το δοκιμάσεις και συ αρκεί να κάνεις τηλεφωνική κράτηση (210-9913811).

Το καλαθάκι μας (στοιχίζει 18 ευρώ να ξέρεις) είχε ένα χάρτινο (ατομικό) τραπεζομάντηλο, ποτηράκι και πλαστικά μαχαιροπήρουνα, ένα μπουκαλάκι νερό και ένα μπουκαλάκι κρασί, ένα σακουλάκι με μια ντομάτα, ένα βραστό αυγό, μαρουλόφυλλα και κρεμμυδάκι, ένα ταπεράκι με κεφτεδάκια και ντοματοκεφτέδες (τέλειους!!! Είναι οι καλύτεροι που έχω δοκιμάσει ), ένα άλλο ταπεράκι με πιτούλα και σουβλάκι, και χωριστά τυλιγμένα εξαιρετικής ποιότητας ζαμπόν και προσιούτο, λίγο κασέρι και λίγο καπνιστό τυράκι. Είχε ακόμα ένα σακουλάκι με σταφύλι και ένα ροδάκινο. (Με λίγα λόγια σκάσαμε όταν τα φάγαμε όλα αυτά.)

Πήραμε λοιπόν τα καλαθάκια μας και στρωθήκαμε στα τραπέζια κάτω από τα πεύκα, πιάσαμε την κουβέντα και μας πήραν τα μεσάνυχτα’ ήταν σαν να ήσουν πραγματικά στην εξοχή με τόσα τζιτζίκια γύρω γύρω να εξαφανίζουν τους ήχους της πόλης. Θα ξαναπάω…